کودک

در سکوت نیمه شب
                          بره ی تنها میباید گریخت
در میان سایه های وحشت انگیز سیاه
                                               بچه آهویی به آغوش که میباید رمید ؟
مانده تنها و پریشان از هراس سایه ها
                                                 در سر پیچ خطیر زندگی
او نشسته در کنار پرتگاه دره ای
                                          خسته و وامانده میگوید:
                                                                        " این است زندگی ؟ "
ناگهان نوری دمید
                         از هلال ماه خورشید زمینی شد پدید
                          این فرشته  , مهربان  آمد  زمین
                         سایه بان مهر کودک   
                         ناجی امن و امید
در پناهش طفل آرامی گرفت
سرپناه خستگی شد
کودکی نامی گرفت




 

/ 19 نظر / 5 بازدید
نمایش نظرات قبلی
رضا

سلام دوست خوبم از شما دعوت میکنم ازعروس خاورمیانه دیدن کنید http://salman227.persianblog.ir/

گلشن

خیلی زیبا و پر عاطفه متشکرم [گل][گل]

سمانه

سرت را رویِ شانه ی دلم که بگذاری حرف ها دارد برایت حرف ها از جنسِ سروده هایی که . . . در آستانه ی غـــــزل شدن مرثیـــــه شده اند !

ane

کاش نور امیدی واقعا پیدا بشه

عاشق کوهستان

باسلام و عرض ادب[گل][قلب] به به ...[دست][لبخند] زنده باشید