اندوه رویا

نرگس وار بر من فرو  میریزد
                                   برگهای دستی که میزبان مهمانی اندوهند
                                                                                              در فصلهای تکرار
کودکانه تحقیر میکنم
                       کلام عاشقانه و گوش تواز دهانی که از دروغ آکنده ست
                                                                                                       عطر فریبانه ی قدیمش

آزاد وار رها میشوم در رویا
                                   تا طوق بندگی عهد را
                                                                  به گوشه ی خیال افکنم


 

/ 2 نظر / 4 بازدید
م پارسا

روزي كه تو رفتي همه جا شب مي زد بغضي به گلويِ من مرتب مي زد انگار تمامِ خانه با من قهر است حتي در و بامِ خانه با من قهر است با اينكه هنوز پاسي از شب مانده من ماندم و اين تختِ مرتب مانده من ماندم و اين قابِ بدونِ صاحب يك عالمه اسبابِ بدونِ صاحب رويِ همه چيز بويِ دستت مانده انگار كه خانه تويِ دستت مانده ! از پيرهني كه رويِ ميز افتاده تصوير زني به رويِ ميز افتاده تا من باشم سعي كنم جا نزنم تا گوشه ي جانماز را تا نزنم تا گير به روسري و مويت نكنم وقتي برسي مدام بويت نكنم . .

رضا مصلح

و چه زيبا مهربان مي شويم با خود آن هنگام كه دست آسمان به جاي باران درد مي بارد... [گل]