سرپناه محبت

وقتی که سایه ی خورشید
                                   محو میشود زیر ابر
                                  وقت گریز سایه های امن
                                                                 آوار میشود سرپناه انصاف
در دردانه های زلال چشمانم
                                 تو را میبینم که فرو می افتی
                                                                     با تن پوشی از شرحه های دلم 
                                                                                                    گاه و بیگاه
وانگاه میگریزند از هم
                            حرفهای بریده
                             پاره پاره
                                            در فراموشی محبت
                                              با محو نقطه های نورانی تنها
                                                                                 در بیکران خاموشی
                                                                                  انزوای ماه 

 

 

          

/ 3 نظر / 7 بازدید
رضا مصلح

[گل]

aes

در جنگی نا برابر چشمانت ....چشمانم در سناریویی از پیش نوشته شده فاتحی پیروز رسم جوانمردی نیست اما تاراج دلم بی انصاف!!!

نقطه چین

ای اسیر دست پاییز سکوت!--- زرد رنگی ، نارسی و نقطه چین... در خیابان های سرد برگریز---یک حضور بی کسی و نقطه چین... جان فدای دردهایت می کنم--- لاله من ، اطلسی و نقطه چین... کی کنارم می نشینی مثل برگ؟--- کی به این دل می رسی و نقطه چین...؟ این هم قطعه ای که سال 75 گفته بودم برای کسی که میشناختمش و نمی شناخت مرا. اینک تقدیمش کردم به شما که از جنس همان غربتی.