یک چرا...ی همیشگی

سالها پیش
              وقتی نهال کوچک من شکوفه داد
              وقتی که دست من
                                          میان دست تو آشیانه  ساخت
              وقتی که میخک دست تو از شرم گونه ها
                                                                        رنگین تر از بوته گل سرخ
                                                                         آتشین جلوه ها نمود
وقتی که هرم تن تموز
شد خط فاصله
                  میان نگاه ما
وقتی که باران ماه مهر
                              چتر سیاه تو را بر سرم سایه ای نمود
وقتی تو آمدی
رفتی دوباره
بازآمدی
رفتی تا ابد
               با یک علامت سوال
                                         در مه در میان باد
در اضطراب و تعجب
                          از دوبارگی
من ماندم و
 یک " چرا" ی همیشگی

 


 

 

 

 

 

 

 



 

/ 23 نظر / 12 بازدید
نمایش نظرات قبلی
علیرضا

قصه با طعــــــم دهان تو شنیـــدن دارد خــواب،در بستـــر چشمان تو دیدن دارد وقتی از شوق به موهای تو افتــاده نسیم دست در دست تو هر کوچه دویدن دارد تاک، ازبوی تَنَت مست، به خود می پیچد سیب در دامنت احســـــاس رسیدن دارد بیخ گوش تو دلاویزترین بـــاغ خــــداست طعـــم گیلاس از این فاصله چیــــدن دارد کودکی چشم به در دوخته ام...تنگ غروب دل من شـــــوقِ در آغـــــوش پریدن دارد "بوسه" سربسته ترین حرف خدا با لب توست از لب سرخ تو این قصه شنیدن دارد...!

مازیار

کدام شعر بخوانم که مستجاب شود دعای چشم تو با بازی زبانی من بخواه تا غزل تازه ای سروده شود بخند تا بدمد ذوق ناگهانی من به عشوه چشم بچرخان و شرم کن با ناز که باز گردد از آغاز نو جوانی من چو پرده های قلمکار و قاب های طلا فزوده عشق تو بر شهرت جهانی من

علیرضا

آموختم : که خدا عشق است و عشق تنها خداســــــــــــــــت آموختم: که وقتی نا امید میشوم خــــــــــــــــدا با تمام عظمتش، عاشقانه انتظار میکشد تا دوباره به رحمتش امیدوار شوم آموختم: اگــــر تا کنون به آنچــــــــــــــــــــه خواستم نرســـــــــــیدم، خـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــدا برایم بهترش را در نظر گرفته آموختم: که زندگی سخت است ولی من از او سخت ترم...

رها (هم نفس)

یـه وقـتـایی هـسـت کـه بـایـــد لـم بـدی یـه گـوشـه و جـریـان زنـدگـیـت رو فـقـط مـرور کـنـی بـعدشـم بـگـی : "بـه سـلـامـتـی خـودم کـه ایـنـقـدر تـحـمل داشـتم ! "

مازیار

رسم زندگی این است یک روز کسی را دوست داری و روز بعد تنهائی به همین سادگی او رفته است و همه چیز تمام شده است مثل یک میهمانی که به آخر می رسد و تو به حال خود رها می شوی چرا غمگینی؟ این رسم زندگیست تو نمی توانی آن را تغییر دهی

مازیار

گوشه پنجره را باز کنید باد باید بوزد ابر باید برود ذهن باید نفسی تازه کند. عشق هر بار که سر می‌زند از جان تو معنای جدیدی دارد روح تو در کمد خاطره خواهد پوسید گردش خون تو ـ یادت باشد ـ که به اکسیژن این ثانیه‌ها مدیون است سهم هر روز تو با گردش تقویم ورق خواهد خورد با کسی هرگز در کافه دیروز قراری نگذار چترها خاطره‌اند خیس باران شدن احساس لطیفی دارد. سفری بی چمدان باید رفت.

بهرنگ

بسیار عالی گرامی...

ane

فوق العاده[گل]