سکوت باران

شعر و ادبیات و هنر

تاراج
نویسنده : مژگان صحراگرد - ساعت ٦:٠٦ ‎ق.ظ روز دوشنبه ۱٠ مهر ۱۳٩۱
 

انگار به تاراج قلبم آمده بود
                                   دزدی با چراغ
                                   به سرقت ماه درخشنده در زمین
                                                                            به سرقت زن
دیگر از سایه ها هم  می ترسم
غروب دلگیر جمعه میگوید
                                  آهسته تر برو
                                 با کفشهای کودک نوپا قدم بردار دل
شاید که عشق نباشد
شاید که او
              یک راهزن با نقاب
              و چراغی در دست
                                     به سرقت روح تو آمده
آرام بنگر به مرد
و خدایی که در این نزدیکی ست
                                      حس زنانه ای به من بخشید
                                      و هوش زیرکانه تر از آدم
                                     من کور نخواهم شد
                                                           در هرم سوزان نگاه مهرآمیز خورشید
و صدایی در من زمزمه میکند
                                      پروانه ی زیبا روی شبدر آشیانه مکن
                                      پرواز سبز مهر گل سرخ  را خواهد
آغوش گرگ گشوده به تمنای بوسه ی گله
                                                     نشسته در کمین شکم بارگی
                                                     در این مکاره بازار
به او بگویید
                 آغوش و بوسه ارزانی خودت
                 شادمانی و لبخند دروغین نمیخواهم
من حقیقت را در پنج انگشت دست خود دیده ام
                                                         که عصاره ی احساسم را در قلم مهر میریزد
                                                         و عشق میبازد بر کاغذ سفید و پاک
                                                                                                           در لحظه ی آفرینش شعر
من حقیقت را در شرم میخک سرخ دیده ام
                                                     آنگونه در نخستین شب عشق
من از نگاه هرزه ی تنخواه مرد گریزانم
                                        بیزارم
شنیده ای وجدان صدای خداست
                                     وای اگر با آن قهر کنی